Ten żyjący w drugim wieku Ojciec Kościoła pochodził ze Smyrny (obecny Izmir) w Azji Mniejszej, gdzie w młodości pobierał nauki u Polikarpa. Następnie jako kapłan osiadł w Lyonie, gdzie po męczeńskiej śmieci Potyna, w czasie prześladowania z 177 roku, został jego następcą. Z bogatej twórczości zachowały się w całości dwa dzieła (choć nie w języku oryginalnym – grece). Są to: Wykład nauki apostolskiej oraz Zdemaskowanie i zbicie fałszywej wiedzy w tłumaczeniu łacińskim znane bardziej jako Adversus haereses.

O nocy Św. Bartłomieja bądź o wojnach religijnych we Francji wie prawie każdy Polak, który choć minimalnie uważał na lekcjach historii. Mniej osób natomiast wie, że kalwinizm we Francji miał nie tylko wspaniałą historię, ale jest ciągle obecny i bardzo widoczny w życiu kulturalnym i społecznym Francji. Warto zatem się mu przyjrzeć nieco bliżej.

Mam przed oczami słowa jakże dobrze znanego mi Psalmu, słowa modlitwy, słowa ludzkiego dramatu, tajemnicy ludzkiego życia. Cierpiący, ale żyjący nadzieją wiary w kochającego i czuwającego nad nim Boga człowiek szepta głosem nadziei lub krzyczy głosem rozpaczy: „Boże, mój Boże!”. Sam Bóg stając się jak ja, zwykłym człowiekiem, nie wytrzymał i wzniósł, w chwili strasznego cierpienia, bólu i samotności opuszczenia, krzyk w jakże wydawające się w takich chwilach puste niebo: „Boże mój, Boże mój, dlaczego...?”.

Ktokolwiek napisał te słowa, nie tworzył teologicznej teorii Boga. Psalm nie ma zdań warunkowych, nie snuje przypuszczeń, nie popada w pułapkę pouczania o Bogu. Nie napisał go więc teolog hebrajski chodzący w miękiej szacie, otoczony uznaniem i przepychem. Ten Psalm, czyli pieśń powstała w głębi duszy człowieka, który doświadczył bolesnej porażki, krzywdy i poniżenia. Ów człowiek, kimkolwiek nie był, leżał w prochu, może na krawędzi rozpaczy, gdzieś w dolinie śmierci. I tam wzniósł oczy. Tam tez go Jahwe wysłuchał. Jakże osobista, szczera i głęboka jest to modlitwa. Nie można jej szybko przebiec wzrokiem, ani pospiesznie odmówić. Ona, same słowa, wołają o chwile zadumy.

Bo Ty nie jesteś Bogiem, któremu miła nieprawość, złego nie przyjmiesz do siebie w gościnę. Nieprawi nie ostoją się przed Tobą.

Znowu nieprawi, znowu niesprawiedliwi, znowu najbardziej grzeszni. Takimi się czują z powodu swojej słabości. Nie umieją się powstrzymać. Zawsze przegrywają z naturą, mimo iż jest ona im przyrodzona.

Melchior Maronius urodził się 10 listopada 1603 roku w Kajęcinie (Kainzen) koło Góry (Guhrau) – dokładnie 120 lat po Marcinie Lutrze (z dokładnością daty dziennej). Jego ojciec Jakub Maron, murarz, przybył do Góry z Mesochs w Szwajcarii. Jakub Maron stał się obywatelem Góry dzięki zawarciu małżeństwa z wdową Martą Bartel Eitner. Ojciec Melchiora Maroniusa zmarł, gdy syn miał 12 lat. Zajęła się nim rodzina i dzięki jej wsparciu mógł uczęszczać do szkoły w Górze. Okazał się na tyle zdolny i zaangażowany w życie duchowe parafii, że pozwolono mu wygłaszać kazania już w wieku 17 lat. Jego kazania były doceniane nawet przez najznakomitsze osobistości miasta, czasem otwarcie go chwalono.