Magazyn Teologiczny Semper Reformanda
* ECCLESIA * SEMPER * REFORMANDA * EST *

 Tematy Magazynu SR  
Biblia
Dokumenty
Teologia
Katolicyzm
Prawosławie
Protestantyzm
Historia Kościoła
Ekumenizm
Debaty o Kościele
Duchowość
Komentarze do Psalmów
Religia - judaizm
Religia - islam
Kościół a nowe idee
Religia i kultura
Kościół w świecie
Kościół zwiastowania

 Menu Użytkownika  
Login:

Hasło:

Nie masz konta?
Zarejestruj się
(podajesz TYLKO login i adres e-mail)


 Żydzi mesjanistyczni jako nazwa hebrajsko - chrześcijańskiego ruchu religijnego
 Autor:  Redakcja Magazynu SR   
 Data:  15.11.2012 22:39
 Przeczytane:  5553 razy  
Określenie Żyd występuje w językach zachodniosłowiańskich. Jest nazwą używaną na wiele sposobów. Pomijając kwestię różnych pejoratywnych znaczeń nadanych jej przez licznych w czasie i przestrzeni wrogów narodu żydowskiego, chciałbym sprecyzować jej pochodzenie i znaczenie oraz wykazać jej głębię. Najogólniejsze współczesne wyjaśnienie zakresu nazwy Żyd to: członek narodu izraelskiego, który żyje w rozproszeniu (diasporze) lub na terenie dzisiejszego państwa Izrael. Do Żydów należy zaliczyć również osoby, które pomimo więzów krwi, czyli pochodzenia żydowskiego, nie deklarują takiej przynależności, czy to z powodu świadomego utajnienia swojej tożsamości, czy też z racji nieświadomości i braku wiedzy o rodzinnych przodkach.

Zachodniosłowiański Żyd w języku niemieckim nazywany jest Jude, w angielskim  Jew, francuskim Juif, a w hebrajskim Jehuda. Jak podaje Encyklopedia Biblijna, Juda to imię pochodzące od hebrajskiego Jehud-el  (w skrócie Jehuda, Juda). Jako że w języku hebrajskim imiona przekazują treści znaczeniowe, imię to posiada głębokie religijne znaczenie określające postawę wobec Jedynego Boga. Imię Juda można w języku polskim przetłumaczyć jako chwała Panu [1].

Juda był czwartym synem Jakuba i Lei. Opisywany jest na stronach Biblii w Księdze Rodzaju: 29, 35; 37, 26; 43, 3.8; 44, 14.16.18; 46, 28. Ze względu na to, że był jednym z dwunastu synów biblijnego patriarchy Jakuba, jego imię jest też nazwą własną jednego z dwunastu plemion Izraela [2].

Występujący we wskazanych wyżej ustępach Biblii Juda, którego imię stanowi źródłosłów dla dzisiejszego terminu Żyd (niem. Jude), fizycznie pochodzi w linii prostej od Abrahama, Izaaka i Jakuba, a co za tym idzie, ma udział w przymierzu z Jedynym Bogiem. Zdaniem jednego z czołowych myślicieli judaizmu mesjanistycznego, Michaela Schiffmana przymierze to potwierdzają następujące przekazy biblijne:

- Przymierze moje, które zawieram pomiędzy Mną a tobą oraz twoim potomstwem, będzie trwało przez pokolenia jako przymierze wieczne, abym był Bogiem twoim, a potem twego potomstwa (Rdz 17, 7);

- A Bóg mu na to: Ależ nie! Żona twoja, Sara, urodzi ci syna, któremu dasz imię Izaak. Z nim też zawrę przymierze, przymierze wieczne z jego potomstwem, które po nim przyjdzie (Rdz 17, 19);

- A oto Pan stał nad nim i mówił: Ja jestem Pan, Bóg twego ojca, Abrahama, i Bóg Izaaka. Ziemię, na której leżysz, oddaję tobie i twemu potomstwu. A potomstwo twe będzie tak liczne jak proch ziemi, ty zaś rozprzestrzenisz się na zachód i na wschód, na północ i na południe; wszystkie plemiona ziemi otrzymają błogosławieństwo przez ciebie i przez twych potomków. Ja jestem z tobą i będę cię strzegł, gdziekolwiek się udasz; a potem sprowadzę cię do tego kraju. Bo nie opuszczę cię, dopóki nie spełnię tego, co ci obiecuję (Rdz 28, 13-15).

 Żydowskie pochodzenie nie wynika więc z samej wiary czy też obserwancji, ale z genealogii i dziedzictwa, jest ono bowiem kwestią urodzenia. Jednakże współczesna definicja Żyda jest bardziej skomplikowana. Tradycyjna żydowska halacha (prawo żydowskie z komentarzami) utrzymuje, że Żydem jest dziecko Żydówki. Niektórzy rabini warunkują tę przynależność jeszcze wyznawaniem judaizmu jako elementu wiary, który stanowi o udziale w Przymierzu z Bogiem.

Ale urodzenie nie zawsze jest decydujące i czasami samo respektowanie tradycji, praktyk religijnych i wiara w Jedynego Boga mogą umożliwić przyjęcie żydowskiej tożsamości. Na przykład prozelici pozyskani dla judaizmu zaliczani są do Żydów, chociaż nie są fizycznymi potomkami wyżej wspomnianych patriarchów. Natomiast Żydzi mesjanistyczni, którzy nie uznają autorytetu tradycji rabinicznej, nie są uznawani za Żydów przez przywódców ortodoksyjnego judaizmu, wysuwających pod ich adresem zarzut apostazji. Oskarża się ich głównie o to, że odwrócili się od Boga (sic!), a co za tym idzie utracili obietnice Boże, które otrzymali patriarchowie. Żydzi mesjanistyczni twierdzą z kolei, że nie tylko nie odwracają się, ale wręcz przeciwnie: powracają do obietnic Boga, przyjmując Mesjasza Izraela jako Pana i Zbawiciela. W definicji wierzących w Jezusa Żydów, właściwą miarą żydowskości jest miara biblijna, według której Żydem jest każdy, kto urodził się z żydowskich rodziców [3]. Jednocześnie uznają oni za konieczne przywiązanie do tradycji i obserwancji żydowskiej, dopuszczając przy tym dowolność wyboru praktyk, czyli tak zwaną religijność selektywną.  Powołując się na zdanie kolejnego mesjanistycznego myśliciela, którym jest Daniel Juster, można stwierdzić, że pochodzenie żydowskie zobowiązuje do prowadzenia żydowskiego stylu życia. Może się to przejawiać w różnych aspektach działalności, takich jak obchodzenie żydowskich świąt, regularny udział w nabożeństwach czy zaangażowanie we wspieranie społeczności żydowskiej. Autor dzieła Powrót do korzeni… przypomina o fakcie powołania Żydów do życia w charakterze wybrańców i orędowników Boga. Podnosząc temat tych niezwykle istotnych dla żydowskiej egzystencji w świecie wskazań, podkreśla jednocześnie cel istnienia tego narodu, jakim jest dzieło głoszenia prawdy zawartej w Pismach [4].

Mając na uwadze przedstawione powyżej aspekty weryfikacji, należy przyjąć, że samo uznanie człowieka za Żyda lub nie-Żyda jest stosunkowo łatwe dla osób postronnych, ale sami Żydzi mają na ten temat bardzo różne zdania i nie są zdolni do jednomyślności w tym względzie. Matka, ojciec, a może oboje rodziców, zachowywanie żydowskiej obserwancji czy też religijny pluralizm to zespół czynników, które w zależności od siły położonych na nie akcentów i postawy weryfikatorów prowadzą do uznania lub zanegowania przynależności do narodu żydowskiego.

Mesjasz wczoraj i dziś. Ewolucja pojęcia.

Podobnie skomplikowany jest w kręgach żydowskich stosunek do osoby i dzieła mesjasza. Kontrowersje związane z Jezusem – Mesjaszem są przecież jednym z głównych tematów, jakie przewijają się na kartach Nowego Testamentu. Pojęcie mesjasza jest niezwykle ważnym elementem w żydowskiej religijności i wyznawcy judaizmu są co do tego zgodni. Problemy pojawiają się wraz z postawieniem pytania: kto jest lub będzie mesjaszem, czego dokonał lub dokona? Należy zaznaczyć, że te kontrowersje są tak istotne, iż drugi człon nazwy ruchu Żydów mesjanistycznych obciążony jest ze strony ortodoksyjnego judaizmu zarzutami o zawłaszczenie i niewłaściwe użycie…

Zdaniem Justera określenie „mesjanistyczny” lub „mesjański” (ang. messianic) nawiązuje do tytułu Mesjasza, który w języku greckim nazwany został Chrystusem. Oznacza Żyda, który wierzy, że Jezus jest oczekiwanym mesjaszem [5]. Określenie mesjasz jest luźną transliteracją hebrajskiego terminu mashiah pochodzącego od czasownika m-sh-h, oznaczającego w języku polskim pomazywać, namaszczać.

W greckim przekładzie pism hebrajskich, Septuagincie (LXX), przetłumaczono hebrajskie mashiah na greckie christos i w tej postaci pojawia się ten termin również w późniejszych wersjach łacińskich. W chrześcijańskiej tradycji christos jest tytułem Jezusa, a nawet stosuje się to określenie, jako imię własne mesjasza (Chrystus).

Należy jednak zauważyć, że pierwotnie tytuł mesjasz miał całkiem odmienne znaczenie i odnosił się do ludzi wybieranych na stanowiska, a konkretnie do wybrańców namaszczonych na urząd królewski. To namaszczenie było najważniejszym elementem przekazywania władzy królewskiej, a co więcej miało aspekt religijny i związane było z otrzymaniem daru Ducha Bożego. Należy powołać się na świadectwo biblijne Starego Testamentu: 1 Sm 10, 1; 2 Sm 2, 4; 5, 3; 1 Krl 1, 34.39 [6].

Przekazy dotyczące obrzędów namaszczania, stanowiących jeden z cyklicznych motywów w historii Izraela, wykazują, że beneficjenci tego obrządku byli nazywani mesjaszami czy też pomazańcami. Ale nie tylko królowie. Jeszcze jedno znaczenie i grupę beneficjentów daru Ducha Bożego, jakim jest namaszczenie, wskazuje Roland de Vaux w swojej pracy na temat instytucji Starego Testamentu. Namaszczenie królewskie ma zastosowanie nie tylko wobec usankcjonowanych władców, ale również wobec arcykapłanów (Wj 29, 4-9; Kpł 4, 3.5.16; 6, 13 i 15; 8, 12; 16, 32), a w wielu przypadkach wobec grupy kapłanów (Wj 28, 41; 30, 30; 40, 12-15; Kpł 7, 35-36; 10, 7; Lb 3, 3) [7].

W późniejszej tradycji, zarówno żydowskiej, jak i chrześcijańskiej dochodzi do ewolucji terminu mesjasz i zaczyna się go używać w nieco odmiennym, ale precyzyjnym znaczeniu. Związane jest to nierozerwalnie z historycznymi przemianami narodu izraelskiego, wśród których najbardziej znacząca była utrata wolności i niezależności.

Nowa wizja mesjasza podnosi rangę znaczeniową terminu i zaczyna on być rozumiany jako wyznaczony przez samego Boga (już nie przez ludzi) Wybawca, którego przyjścia naród izraelski oczekuje w postawie nadziei. Dla pełniejszego przedstawienia tej starotestamentalnej nadziei mesjańskiej należy przytoczyć najważniejsze biblijne teksty:

1. Tekst akcentujący pochodzenie mesjasza z domu Dawida - proroctwo Natana wobec Dawida zapisane w 2 Sm 7, 1-17, z zaznaczeniem obietnicy wiecznego panowania dawidowej dynastii:

„Przede Mną dom twój i twoje królestwo będzie trwać na wieki. Twój tron będzie utwierdzony na wieki” (2 Sm 7, 16).

2. Teksty akcentujące wyjątkowość namaszczonego władcy i wskazujące na synostwo Boże:

„Ogłoszę postanowienie Pana. Powiedział do mnie: Tyś Synem moim, Ja Ciebie dziś zrodziłem” (Ps 2, 7);

„Przy Tobie panowanie w dniu Twej potęgi. W blaskach świętości, z łona jutrzenki jak rosę Cię zrodziłem” (Ps 110, 3).

3. Tekst późniejszy, z okresu powygnaniowego, akcentujący aspekty eschatologiczne:

„A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z ciebie wyjdzie dla mnie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności. Przeto [Pan] porzuci ich aż do czasu, kiedy porodzi mająca porodzić. Wtedy reszta braci Jego powróci do synów Izraela. Powstanie On i paść będzie mocą Pańską, w majestacie imienia Pana, Boga swego. Osiądą wtedy, bo odtąd rozciągnie swą potęgę aż po krańce ziemi” (Mi 5, 1-3) [8].

Mając na uwadze powyższe teksty, można określić oczekiwanego mesjasza jako potomka Dawida, zrodzonego z Jedynego Boga, mającego panować nad całą ziemią. Stanowi to oczywistą analogię do genealogicznych, ontologicznych i eschatologicznych aspektów mesjaństwa Jezusa Chrystusa. Znamienne dla dalszego ciągu rozważań jest świadectwo Nowego Testamentu, które wykazuje, że sam Jezus potwierdzał, iż jest mesjaszem. Biorąc pod uwagę wydźwięk następującego wersetu: „On ich zapytał: A wy, za kogo Mnie uważacie? Odpowiedział Mu Piotr: Ty jesteś Mesjasz. Wtedy surowo im przykazał, żeby nikomu o Nim nie mówili. I zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy wiele musi wycierpieć, że będzie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; że zostanie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwstanie” (Mk 8, 29-31), możemy zauważyć, że sam Jezus wskazywał na swoje mesjańskie dzieło. Ale mesjasz w rozumieniu Piotra z wyżej podanego wersetu to nie ten sam mesjasz, o jakim będzie się mówić przez następne dwa tysiące lat. Tytuł, o którym mówi apostoł Piotr, to jedno z wielu żydowskich wyobrażeń mesjasza – wyzwoliciela, jakie funkcjonowały w tamtych czasach i funkcjonują po dziś dzień. Oczywiście wyzwolenie to związane było z nieuniknionym konfliktem zbrojnym, czego przykłady były już wcześniej odnotowywane na kartach  historii narodu. Jeden z nich to powstanie Bar Kochby, w trakcie którego ogłoszono go mesjaszem, co doprowadziło do pogromu Żydów wierzących w Jezusa i stało się przyczyną trwającego po dziś dzień konfliktu judaizmu rabinicznego i mesjanistycznego.

Jezus z Nazaretu jako żydowski mesjasz miał do spełnienia odmienne, dużo większe i trwalsze dzieło, którego nikt się nie spodziewał w takiej formie, w jakiej zostało dokonane. Mając na uwadze nieświadomość i nieprzygotowanie swoich uczniów, zabronił im rozpowiadać o swoim mesjaństwie. Dyskrecja ta miała na celu uniknięcie reakcji rzymskich władz na działalność nowego ruchu, który mógłby być postrzegany jako  narodowowyzwoleńczy.

Od czasu opisanych w Ewangeliach wydarzeń tytuł mesjasza nabiera jeszcze jednego, nowego znaczenia. Oznacza on ustanowiciela królestwa zmieniającego dotychczasowe wizje świata. Ziemskie dzieło Jezusa to dzieło przemiany ludzkich serc, skłaniające ludzi, aby już tu i teraz wprowadzali w życie wartości przyszłego królestwa [9].

Jednym z myślicieli mesjanistycznych, który podejmował temat mesjasza był Rachmiel Frydland, a myśl, którą zaprezentował, nie powinna zostać pominięta w tych rozważaniach. Frydland jako jeden z pionierów współczesnego ruchu mesjanistycznego dokonał zestawienia dzisiejszych, a dokładnie współczesnych mu (XX w.) poglądów na osobę i dzieło mesjasza prezentowanych w teologii Żydów ortodoksyjnych i Żydów mesjanistycznych. Mając na uwadze jego poglądy, możemy przyjąć, że większość Żydów ortodoksyjnych postrzega mesjasza jako oczekiwanego od wieków Króla, który ma przynieść światu pokój i ład, zapewnić egzystencję na niespotykanym poziomie wolnym od przemocy i rozlewu krwi. Zasadniczym błędem myśli ortodoksyjnej, na który wskazuje Frydland jako autor dzieła Co rabini wiedzą o Mesjaszu?, jest ignorowanie odkupieńczej i służebnej roli Jezusa poprzez usunięcie koncepcji mesjasza przynoszącego pokój tym, którzy Go przyjmują. Jako powód tej ignorancji uznaje reakcję obronną rabinów na antysemityzm szerzący się po zburzeniu Drugiej Świątyni w 70 roku po Chrystusie. Była to metoda nauczania integrująca diasporę poprzez budowanie przekonania, że Jezus jest mesjaszem chrześcijan, a nie Żydów. W procesie tego nauczania wyeliminowano pojęcie mesjasza jako sługi, pozbawiając naród żydowski nadziei, tak istotnej w historycznym przebiegu jego rozbicia [10].

Tą nadzieją żyli i żyją natomiast Żydzi mesjanistyczni, w których ujęciu Mesjasz-Jezus odkupił grzechy ludu, a następnie powróci jako Wywyższony w celu założenia Królestwa. Pogląd ten zgodny jest z nauczaniem zawartym w Starym Przymierzu, a zarazem pokrywa się z ewangeliczną zawartością Nowego Przymierza. Ta zgodna z dyspensacjonalistyczną chrześcijańską myślą doktryna zakłada dwukrotną obecność mesjasza. Po raz pierwszy w roli zbawiciela i orędownika odkupienia, po raz drugi w roli sądzącego Wywyższonego Króla i założyciela wiecznego Królestwa Bożego [11].

Ta argumentacja wyjaśnia w pełni sens określeń: „mesjanistyczny”, „mesjaniczny” lub „mesjański”, używanych w nazewnictwie wierzących w Jezusa-Mesjasza Żydów.

Żydzi mesjanistyczni. Narodziny nazwy.

Analiza obydwu członów nazwy „Żyd mesjanistyczny” pozwoliła na odkrycie głębi przekazu i rozeznanie poglądów judaizmu mesjanistycznego na kwestie przynależności do narodu i osoby mesjasza. W celu wyczerpania tematu należy poruszyć jeszcze jeden aspekt tej nazwy, jakim jest moment jej powstania i wprowadzenia do użytku.

Termin „Żydzi mesjanistyczni” wywodzi się z oddolnych „hebrajsko-chrześcijańskich” ruchów, które zostały zapoczątkowane w 1866 roku, kiedy to w Wielkiej Brytanii powstało Stowarzyszenie Hebrajsko-Chrześcijańskie. Analogiczne stowarzyszenie powołano w roku 1915 w Stanach Zjednoczonych Ameryki pod nazwą: Amerykańskie Stowarzyszenie Hebrajsko-Chrześcijańskie (The American Hebrew Christian Alliance). Rozwój tego ruchu doprowadził do rozszerzenia zasięgu działalności i powołania w 1925 roku Międzynarodowego Stowarzyszenia Hebrajsko-Chrześcijańskiego.

Pierwszym pionierskim zastosowaniem terminu „Żydzi mesjanistyczni” było użycie go w nazwie hebrajsko-chrześcijańskiego ruchu w Besarabii przez założyciela, Józefa Rabinowicza. Nazwa organizacji powołanej w roku 1882 brzmiała następująco: Społeczność Żydów Mesjanistycznych, Synów Nowego Przymierza (hebr. Jehudim Meszichim Bnej Brit ha Hadasza) [12]. Jednak od pierwszego publicznego użycia do czasów upowszechnienia się nazwy musiało upłynąć prawie 100 lat. Szersze zastosowanie omawianego terminu miało miejsce dopiero po wydarzeniach Wojny Sześciodniowej, czyli po roku 1967. Jerozolima została przywrócona Żydom, a wiara w Jezusa jako mesjasza weszła w fazę intensywnego ożywienia. Odzyskanie miasta spowodowało przebudzenie religijne wśród Żydów, które jednocześnie przełożyło się na intensyfikację poczucia tożsamości narodowej i odrębności względem chrześcijan z pogan. W rezultacie zaprzestano używania określenia „hebrajsko-chrześcijański” i społeczności chrześcijańskich Żydów po roku 1970 zaczęły akcentować tak w nazwie, jak w szerszej terminologii hebrajski odpowiednik Chrystusa. Jedne z największych organizacji mesjanistycznych posiadają nazwy: Union of Messianic Jewish Congregations (UJMC) – (Związek Żydowskich Kongregacji Mesjanistycznych), Fellowship of Messianic Congregations (FMC) – (Wspólnota Kongregacji Mesjanistycznych) oraz International Alliance of Messianic Congregations and Synagogues (IAMC) – (Międzynarodowe Stowarzyszenie Mesjanistycznych Kongregacji i Synagog) [13].

Artur Juszczak

Przypisy:

[1] Zob. R. Frydland, Co rabini wiedzą o Mesjaszu? Studium oparte na genealogii i proroctwach biblijnych, Kraków 1997, s. 58. (Autor był jednym z prekursorów współczesnej myśli mesjanistycznej. Żył w latach 1919-1985. Pochodził z Polski, gdzie wychowywał się w ortodoksyjnej żydowskiej rodzinie. Był jednym z nielicznych Żydów ocalałych z wojennej pożogi. Po wojnie studiował na Uniwersytecie Londyńskim  i Nowojorskim. Uzyskał stopień naukowy na katedrze filologii semickich, oraz doktoraty w dziedzinie badań na Talmudem i kulturą hebrajską).

[2] Zob. P. J. Achtemeier, Encyklopedia biblijna, Warszawa 1997, hasło: Juda. (Paul J. Achtemeier jest emerytowanym profesorem hermeneutyki biblijnej w Union Theological Seminary w Richmond w stanie Wirginia. He is a widely respected authority on the Bible , the author or co-author of 14 books, former editor of the quarterly Interpretation, and New Testament editor of the Interpretation Biblical Commentary Series. Jest on powszechnie szanowanym autorytetem w dziedzinie biblistyki).

[3] M. Schiffman, Resztka Izraela powraca. Odrodzenie judaizmu mesjanistycznego, Kraków 1998, s. 41-43. (Dr Michael Schiffman jest wykładowcą mesjańskiego judaizmu, historii Żydów i Tory w UMJC Yeshiwa i MJTI oraz Netzer David Yeshiwa).

[4] D. Juster, Powrót do korzeni. Podstawy do teologii biblijnej judaizmu mesjanistycznego, Kraków 1999, s. 131. (Daniel Juster to jeden z autorów współczesnego ruchu mesjanistycznego, w którym sprawuje służbę od 1972 roku. Jest współzałożycielem Messianic Jewish Biblical Institute (MJBI) i profesorem wykładającym na wielu wyższych uczelniach. Autor wielu książek, m.in. Growing to Maturity, Jewish Roots, The Dynamics of Spiritual Deception, Jewishness and Jesus, The Biblical World View: An Apologetic, Relational Leadership, The Irrevocable Calling, One People, Many Tribes).

[5] Zob. D. Juster, dz. cyt., s. 3.

[6] R. J. Coggins, J. L. Houlden, Słownik hermeneutyki biblijnej, Warszawa 2005, s. 562.

[7] Zob. R. de Vaux,, Instytucje Starego Testamentu, Poznań 2004, s. 117. (Roland de Vaux to francuski dominikanin, biblista, wieloletni dyrektor École Biblique w Jerozolimie).

[8] Zob. tamże, s. 563-564.

[9] C. S. Keener, Komentarz historyczno – kulturowy do Nowego Testamentu, Warszawa 1997, s. 99.

[10] Zob. R. Frydland, Co rabini… dz. cyt., s. 5.

[11] Tamże, s. 8-9.

[12] Zob. M. Schiffman, Resztka Izraela…, dz. cyt., s. 47-48.

[13] Tamże, s. 54-55.

Literatura:

1. Biblia Tysiąclecia, Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu w przekładzie z języków oryginalnych, opracował Zespół Biblistów Polskich z inicjatywy Benedyktynów Tynieckich, wydanie V, Poznań 2005.

2. Encyklopedia biblijna, Achtemeier P. J., Warszawa 1997.

3. Frydland R., Co rabini wiedzą o Mesjaszu? Studium oparte na genealogii i proroctwach biblijnych, Kraków 1997.

4. Juster D., Powrót do korzeni. Podstawy teologii biblijnej judaizmu mesjanistycznego, Kraków 1999.

5. Keener C. S., Komentarz historyczno – kulturowy do Nowego Testamentu, Warszawa 1997.

6. Schiffman M., Resztka Izraela powraca. Odrodzenie judaizmu mesjanistycznego, Kraków 1998.

7. Słownik hermeneutyki biblijnej, Coggins R. J., Houlden J. L., Warszawa 2005.

8. Vaux R., Instytucje Starego Testamentu, Poznań 2004.




 Odnośniki  
  • Union
  • Richmond w stanie Wirginia
  • Bible
  • Interpretation
  • dominikanin
  • École Biblique
  • Więcej autorstwa Redakcja Magazynu SR
  • Więcej z sekcji Religia - judaizm

  •  Opcje Artykułu  
  • Wyślij Znajomemu
  • Wersja Do Wydruku


  • Żydzi mesjanistyczni jako nazwa hebrajsko - chrześcijańskiego ruchu religijnego | 2 komentarzy | Załóż Konto
    Komentarze należą do osób, które je zamieściły. Nie bierzemy odpowiedzialności za ich treść.
    Żydzi mesjanistyczni jako nazwa hebrajsko - chrześcijańskiego ruchu religijnego
    Autor: montsegur dnia 12.09.2013 09:54
    Czy "Zyd" to czlonek spolecznosci NARODOWEJ? Wspolczesnie pewnie wielu tak wlasnie odpowiedzialoby na to pytanie. Ale historycznie nie zawsze tak bylo. W starozytnosci sami Zydzi definiowali sie raczej jako plemie, lub scislej - jako cala grupa plemion, a nie jako nacja, jako LUD raczej o wiezach rodowych nizli jako narod o wiezach, ktore bysmy dzis okreslili mianem nacjonalistycznych.

    Stary oraz Nowy Testament nie mowia o nikim jako o czlonku "narodu" lecz jako o potomku takiego czy innego Hebrajczyka (bardziej wlasnie Hebrajczyka anizeli Hebrajki...). Podobnie tez skomponowane zostaly w NT dwie rozniace sie miedzy soba "drzewa genealogiczne" Christosa - nie jako "drzewa" obrazujace jego "narodowosc, ale jako linie majace wykazac imiennie czyim byl potomkiem.

    W samej Europie az do II Wojny praktycznie (poza III Rzesza i ZSRR) nie uznawano Zydow za "Narod" lecz za wyznanie. I dopiero poczawszy od konca XIX wieku zaczelo sie, powoli, definiowanie Zydow - przez samych Zydow - jako nacji. To byl wplyw rodzacego sie wowczas ruchu syjonistycznego, ktory - w odroznieniu od judaizmu - byl (i pozostaje nadal) ruchem calkowicie swieckim. Swieckim do tego stopnia, ze za Zydow uwazaja sie wielokrotnie takze ludzie, ktorzy z religia nie pragna miec nic wspolnego.

    Ale w Europie to samopostrzeganie sie Zydow jako nacji nie pryelozylo sie na panstwowe statystyki, ktore wciaz (poza wspomnianymi Niemcami narodowo-socjalistycznymi oraz Zwiazkiem Radzieckim) traktowaly w swych spisach powszechnych Zydow jako wspolnoty religijne. I tak tez owe wspolnoty Zydow traktowaly siebie same.

    Posiadam wydana w Polsce miedzywojennej ksiazke, wydrukowana w roku 1929, a prezentujaca historie i statystyki odnoszace sie do miasta Chorzowa na Gornum Slasku. Wedlug zawartej tam informacji, istnialy w tamtym miescie wowczas az DWIE wspolnoty zydowskie: POLSKA wspolnota zydowska oraz NIEMIECKA wspolnota zydowska. To, co obie mialy ze soba wspolnego, to wyznanie judaistyczne. Natomiast jako narodowosc obie te wspolnoty deklarowaly albo polskosc, albo niemieckosc.

    Wybor taki dyktowany byl wlasnym wyborem motywowanym narodowo, a z religia judaistyczna nie mial on nic wspolnego.

    Nie potrafie zatem zrozumiec Autorow powyzszego artykulu, ktorzy juz we wstepie do niego twierdza, ze za Zydow "nalezy" takze uwazac tych, ktorzy pomimo "wiezow krwi" nie uznaja siebie za takowych. A dlaczego "nalezy" skoro sami zainteresowani sobie tego nie zycza?

    Czy za Niemcow tez "nalezy" uwazac wszystkich tych, ktorzy pomimo niewatpliwych wiezow krwi deklaruja inna narodowosc od niemieckiej? Czy "Rosjaninem" jest b. dzialacz KPN Romuald Szeremietiew, bo ma "takie" nazwisko? Czy Donald Tusk to "Anglik", bo ma "takie" nazwisko? Czy Longchamps de Berrier to koniecznie "Francuz?

    Skad zatem owo "nalezy uwazac za..."?

    Cheers!!!
    [ Odpowiedz ]
    Żydzi mesjanistyczni jako nazwa hebrajsko - chrześcijańskiego ruchu religijnego
    Autor: Juszczak dnia 08.10.2013 18:12
    Do Żydów należy zaliczyć również osoby, które pomimo więzów krwi, czyli pochodzenia żydowskiego, nie deklarują takiej przynależności. Przynależność do narodu żydowskiego nie ma bowiem charakteru deklaratywnego. Albo się jest Żydem albo gojem. Taka definicja jest poprawna z punktu widzenia czlowieka którego postawa egzystencjalna zakłada istnienie Boga i Jego Narodu Wybranego. Biorąc pod uwagę, to że w artykule rozpatrywane jest współczesne znaczenie terminu „Żyd” należy przyjąć dużo szerszy niż pierwotny zakres znaczeniowy. Owszem, Stary Testament zawiera termin „Juda” w znaczeniu plemienia, jego poszczególnych członków, tudzież terytorium ówczesnej Judy, jednakże współcześnie termin ten zawiera w sobie również desygnaty terminów „Hebrajczyk” i „Izraelita”. Udzielenie gruntownej i przekonywującej odpowiedzi na stawiane pytanie wymagałoby analizy wszystkich trzech terminów w szerokim kontekście literatury judaistycznej i chrześcijańskiej. Wykracza to jednak poza ramy komentarza. W przypadku wątpliwości polecam; M.S. Wróbel „Antyjudaizm, a Ewangelia według św. Jana”, KUL, Lublin 2005, jako kompendium wiedzy na temat, a w dodatku w języku polskim. Pragnę zwrócić również uwagę, że zarówno tytuł jak i treść artykułu ma na uwadzę analizę przyczynowo skutkową powstania nazwy ruchu religijnego Żydów mesjanistycznych, a prezentowane w nim poglądy liderów tego ruchu stanowią o takim ujęciu zagadnienia jakie zostało zaprezentowane. Artur Juszczak

    ---
    Artur Juszczak

    [ Odpowiedz ]