Magazyn Teologiczny Semper Reformanda
* ECCLESIA * SEMPER * REFORMANDA * EST *

 Tematy Magazynu SR  
Biblia
Dokumenty
Teologia
Katolicyzm
Prawosławie
Protestantyzm
Historia Kościoła
Ekumenizm
Debaty o Kościele
Duchowość
Komentarze do Psalmów
Religia - judaizm
Religia - islam
Kościół a nowe idee
Religia i kultura
Kościół w świecie
Kościół zwiastowania

 Menu Użytkownika  
Login:

Hasło:

Nie masz konta?
Zarejestruj się
(podajesz TYLKO login i adres e-mail)


 Deklaracja z Miśni - luteranie i anglikanie w dialogu
 Autor:  Dariusz Bruncz   
 Data:  13.02.2006 23:18
 Przeczytane:  6263 razy  

Dialog luterańsko-anglikański ma długą historię. Jeszcze przed rozpoczęciem oficjalnych rozmów na płaszczyźnie lokalnej czy międzynarodowej Kościoły ewangelickie tradycji luterańskiej, jak i Kościoły anglikańskie nigdy nie podważały prawdziwości zwiastowanego Słowa Bożego w każdym z nich, ani nie poddawały jakimkolwiek wątpliwościom ważność sakramentów świętych. Początek zinstytucjonalizowanych rozmów na skalę globalną potwierdził oficjalnie przekonanie obu stron, że rozpoznają w sobie prawdziwe Kościoły, należące do tego samego, jedynego, świętego, katolickiego (powszechnego) i apostolskiego Kościoła.



Rozmowy teologiczne anglikanów i luteranów, dotyczące zawarcia unii prowadzone były już w latach 50-tych minionego stulecia. Ograniczały się one do Azji i Afryki, i nie nastąpiły po nich żadne wiążące ustalenia. W perspektywie światowej dialog rozpoczęto w 1970 roku, a pierwszym ważnym dokumentem był tzw. Raport z Pullach (1972).

Następne etapy dwustronnego dialogu to rok 1975 (powołanie międzynarodowej komisji anglikańsko-luterańskiej) oraz rok 1983 (tzw. Raport Colda i Asha, dotyczący zagadnień eklezjologicznych). Szybko zrozumiano, że głównym problemem dialogu anglikańsko-luterańskiego jest rozumienie sukcesji apostolskiej. Kwestię tę można sprowadzić zasadniczo do jednego problemu: o ile dla Kościołów anglikańskich urząd biskupa jest istotnym warunkiem dla widzialnej jedności Kościoła, o tyle dla Kościołów tradycji ewangelicko-augsburskiej posługa biskupa również posiada istotne znaczenie, jednakże nie może być warunkiem dla jedności Kościoła.

Mimo istniejących różnic doszło do wielu zachęcających ustaleń. Ugoda z Porvoo między Kościołem Anglii a luterańskimi Kościołami Skandynawii i krajów nadbałtyckich o ustanowieniu pełnej Komunii czy tzw. Konkordat między Ewangelicko-Luterańskim Kościołem Ameryki a Kościołem Episkopalnym USA na różny sposób wyrażają wspólnotę wiary między anglikanami a luteranami. 18 marca 1988 roku międzykościelna komisja teologiczna Kościoła Anglii i Kościołów ewangelickich w NRD i RFN zakończyła prace nad dokumentem, zwanym Deklaracją z Miśni. Została ona podpisana na ołtarzu Opactwa Westminster 29 stycznia 1991 r. Aktu tego dokonali arcybiskupi Canterbury i Yorku oraz najwyżsi reprezentanci Ewangelickiego Kościoła Niemiec (EKD). Deklaracja z Miśni jest częścią większego dokumentu pt.: "Wspólne Oświadczenie z Miśni: Na drodze ku widzialnej jedności". Ma on sześć głównych rozdziałów. Deklaracja z Miśni zawarta jest w ostatnim rozdziale. Oficjalnym językiem Deklaracji jest zarówno język angielski, jak i niemiecki.

Deklaracja z Miśni, którą można przeczytać poniżej, poprzedzona jest rozważaniami na temat eschatologicznej i wspólnotowej natury Kościoła apostolskiego, dotyka zagadnienia jego jedności, sakramentów, a także dokumentuje dotychczasowe osiągnięcia dialogu luterańsko-anglikańskiego.

V rozdział poprzedzający właściwą Deklarację z Miśni mówi o tym, co wspólne między obydwoma Kościołami. Jedynie ostatni punkt V. rozdziału traktuje o wciąż istniejących różnicach w pojmowaniu urzędu biskupa i jego znaczeniu dla jedności Kościoła: "Mimo iż Kościoły luterańskie, reformowane i unijne w coraz większym stopniu wykazują gotowość, do uznania sukcesji biskupiej jako znaku apostolskości życia całego Kościoła, to uważają jednak, że ta szczególna forma episkopatu nie jest koniecznym warunkiem dla pełnej, widzialnej jedności. Anglikańskie rozumienie pełnej, widzialnej jedności zakłada historyczny episkopat oraz możliwość pełnej wymiany księży. Z powodu tej wciąż trwającej różnicy obustronne uznanie urzędów nie prowadzi jeszcze do pełnej wymiany duchownych. Jednakże również ta trwająca rozbieżność nie może być postrzegana jako przeszkoda w świetle naszych porozumień i zbliżeń."

Warto zwrócić jeszcze raz uwagę na to, że tekst Deklaracji z Miśni wspomina tylko o jednej różnicy i z optymizmem patrzy w przyszłość. Optymizm ten był w pełni uzasadniony, co potwierdza historia dialogu anglikańsko-luterańskiego na różnych płaszczyznach. Ze względu na dość spore zróżnicowanie teologiczne w łonie samego EKD pełna jedność między Kościołami członkowskimi EKD a Kościołem Anglii nie jest możliwa, ale już teraz może być ona antycypowana we wspólnej Eucharystii, wyrażającej się nie w interkomunii, a w gościnności eucharystycznej. Ostatnie spotkanie Komisji Miśnieńskiej w Berlinie i Wittenberdze pokazało, że dialog między EKD a Kościołem Anglii nie jest martwą ugodą, a praktykowaną wspólnotą wiary.

Przedstawienie Deklaracji z Miśni nie jest przypadkowe. Dokument pokazuje inne spojrzenie na formy jedności w toczącym się dialogu ekumenicznym. Być może kiedyś idea Deklaracji z Miśni zostanie podjęta i pogłębiona w dialogu między Kościołami reformacyjnymi a Kościołem rzymskokatolickim? Być może, dzięki działaniu Ducha Świętego, będzie inspiracją dla innych pomysłów dla zrealizowania widzialnej jedności między Kościołami?

 

Deklaracja z Miśni

My, Kościół Anglii, Związek Ewangelickich Kościołów w Niemieckiej Republice Demokratycznej wraz ze swoimi Kościołami członkowskimi, oraz Ewangelicki Kościół Niemiec wraz ze swoimi Kościołami członkowskimi zobowiązujemy się na podstawie naszego udziału we wspólnej wierze apostolskiej i w jej świetle do tego, co odkryliśmy w naszej wspólnej historii i dziedzictwie, a co wyrażone zostało w rozdziale I do V, a mianowicie, że chcemy dążyć wspólnie do pełnej, widzialnej jedności.

A 1) Uznajemy wzajemnie nasze Kościoły za Kościoły, które należą do jedynego, świętego, katolickiego i apostolskiego Kościoła Jezusa Chrystusa i uczestniczą prawdziwie w apostolskim posłannictwie całego Ludu Bożego;

(2) uznajemy, że w naszych Kościołach Słowo Boże jest prawdziwie zwiastowane, a sakramenty Chrztu i Wieczerzy Pańskiej zgodnie z nakazem udzielane;

(3) uznajemy nawzajem ordynowaną posługę w naszych Kościołach za darowane przez Boga narzędzie łaski i cieszymy się na nadejście czasu, w którym to nasze Kościoły osiągną pełną jednomyślność, przez co możliwa będzie pełna wymiana duchownych;

(4) uznajemy, że personalny i kolegialny urząd nadzoru (episkope) w naszych Kościołach jest urzeczywistniony i sprawowany w różnorodności form episkopalnych i nieepiskopalnych jako widzialny znak jedności Kościoła i kontynuacji apostolskiego życia, apostolskiego posłannictwa i apostolskiego urzędu;

B Zobowiązujemy się do uczestnictwa we wspólnym życiu i wspólnym posłannictwie. Podejmiemy wszelkie możliwe kroki ku zrealizowaniu ściślejszej wspólnoty na tak wielu obszarach chrześcijańskiego życia i świadectwa jak to jest tylko możliwe tak, aby nasi członkowie mogli wspólnie kroczyć na drodze do pełnej, widzialnej jedności.

Jako kolejne działania uzgadniamy:

(1) kontynuowanie oficjalnych rozmów teologicznych między naszymi Kościołami, pracę nad recepcją osiągniętych już teologicznych zgodności, chcemy zachęcać do zbliżenia i pracować nad pokonaniem istniejących między nami różnic;

(2) stworzenie formy wspólnego nadzoru duchowego, tak, aby nasze Kościoły regularnie mogły konsultować ze sobą ważne sprawy wiary oraz ustroju Kościoła, jak i zagadnienia związane z praktycznym chrześcijaństwem;

(3) wspólnie brać udział w naszych nabożeństwach, włączając Chrzest, Wieczerzę Pańską oraz ordynacje;

(4) że powołani zgodnie z porządkiem duchowni naszych Kościołów mogą według przepisów kościelnych i w ramach swoich uprawnień przejmować w parafiach innych Kościołów zadania duszpasterskie, jeśli tylko zostaną o to poproszeni;

jeśli zadania te mają być realizowane nie tylko przy pojedynczych okolicznościach, lecz na dłuższy okres, to wówczas wymagane jest zaproszenie od odpowiednich władz kościelnych na wypełnianie tychże zadań;

(5) że Kościół Anglii zaprasza wiernych Kościołów wchodzących w skład Związku Kościołów Ewangelickich w Niemieckiej Republice Demokratycznej oraz Kościołów członkowskich Ewangelickiego Kościoła Niemiec, do przyjmowania Wieczerzy Pańskiej według porządku Kościoła Anglii; Kościoły członkowskie Związku Kościołów Ewangelickich w Niemieckiej Republice Demokratycznej oraz Kościoły członkowskie Ewangelickiego Kościoła Niemiec zapraszają członków Kościoła Anglii, do przyjmowania Wieczerzy Pańskiej według obowiązujących u nich porządków. Zachęcamy wiernych naszych Kościołów do przyjęcia oferowanej gościnności eucharystycznej, aby w ten sposób mogli wspólnie wyrazić istniejącą jedność w jednym Ciele Chrystusa;

(6) że, kiedykolwiek Lud Boży zgromadza się w naszych Kościołach na nabożeństwach eucharystycznych, ordynowani duchowni naszych Kościołów – zgodnie z ich uprawnieniami – wspólnie przewodniczą Eucharystii w taki sposób, który wychodzi poza wzajemną gościnność eucharystyczną, ale jeszcze nie oznacza pełnej wymiany duchownych. Taka wspólnota eucharystyczna pozwala na uznanie dwóch lub więcej Kościołów, wyrażających swoją jedność i świadectwo wiary w Chrzcie Świętym, abyśmy nadal dokładali wszelkich starań do uczynienia jedności jednego, świętego, katolickiego i apostolskiego Kościoła widoczną i że w takiej wspólnocie eucharystycznej z jedynym Panem Jezusem Chrystusem będziemy nawzajem wzmacniać się i dodawać sobie otuchy na drodze do tego celu;

Nabożeństwo z Wieczerzą Pańską odprawiane jest przez ordynowanego duchownego. Tylko ta osoba może zmawiać modlitwę eucharystyczną.

W modlitwie eucharystycznej Słowa Ustanowienia powiązane są z dziękczynieniem dla Ojca, wspomnieniem zbawiennego dzieła Chrystusa (anamneza) oraz wezwaniem Ducha Świętego (epikleza).

Podczas tych nabożeństw powinien obowiązywać taki porzadek, który uznawany jest przez Kościół duchownego prowadzącego liturgię.

Ustalenia dotyczące podziału poszczególnych części liturgii powinny się kierować lokalnymi uwarunkowaniami i tradycjami.

Zalecane jest odpowiednie obchodzenie się z pozostałymi po liturgii Darami. Każdy Kościół powinien respektować praktykę i pobożność innego Kościoła. Szacunek dla używanych w Eucharystii elementów wyraża się najlepiej poprzez ich spożycie, nie wykluczając przy tym ich użycia przy Komunii dla chorych.

Duchowni powinni nosić stroje liturgiczne wedle tradycji swoich Kościołów.

(7) że wyrazem zobowiązania naszych Kościołów do jedności i apostolskości Kościoła jest przyjęcie zaproszenia biskupa lub prezbitera do udziału w ordynacji w drugim Kościele.

Dla Kościoła Anglii oznacza to, że uczestniczący w ceremonii biskup lub kapłan nie może poprzez nałożenie rąk lub w inny sposób dokonywać czynności, które mogłyby uchodzić jako znak przekazania anglikańskiego urzędu kapłańskiego (Holy Orders). Może on jednak brać udział w czynności, która nie jest rozumiana w ten sposób, a która będzie formą błogosławieństwa.

Tłumaczenie i komentarz Dariusz Bruncz

:: Wywiad EAI Ekumenizm.pl z abp. Rowanem Williamsem

:: Dokumentacja dialogu luterańsko-anglikańskiego 1972-2002

:: Ekumenizm.pl: Rozmowy anglikanów z luteranami

Na pierwszym zdjęciu od lewej: bp Wolfgang Huber (prezes Rady EKD) oraz prymas Rowan Williams (arcybiskup Canterbury) we Wrocławiu 03.02.06 podczas Międzynarodowego Kongresu Bonhoefferowskiego.




 Odnośniki  
  • Ugoda z Porvoo
  • Kościołem Anglii
  • Ewangelicko-Luterańskim Kościołem Ameryki
  • Kościołem Episkopalnym USA
  • Ewangelickiego Kościoła Niemiec (EKD)
  • Ostatnie spotkanie Komisji Miśnieńskiej w Berlinie i Wittenberdze
  • Wywiad EAI Ekumenizm.pl z abp. Rowanem Williamsem
  • Dokumentacja dialogu luterańsko-anglikańskiego 1972-2002
  • Rozmowy anglikanów z luteranami
  • we Wrocławiu 03.02.06 podczas Międzynarodowego Kongresu Bonhoefferowskiego
  • Więcej autorstwa Dariusz Bruncz
  • Więcej z sekcji Dokumenty

  •  Opcje Artykułu  
  • Wyślij Znajomemu
  • Wersja Do Wydruku


  • Deklaracja z Miśni - luteranie i anglikanie w dialogu | 1 komentarzy | Załóż Konto
    Komentarze należą do osób, które je zamieściły. Nie bierzemy odpowiedzialności za ich treść.
    Deklaracja z Miśni - luteranie i anglikanie w dialogu
    Autor: RevPAS dnia 14.02.2006 11:47
    Darku,
    serdeczne dzieki za ten tekst i przypomnienie nam o tym, jak wiele nas laczy, a mam nadzieje, ze juz niedlugo cieszyc sie bedziemy jeszcze wieksza jednoscia.
    Piotr Ashwin-Siejkowski
    [ Odpowiedz ]