Oświadczenie Końcowe nt. Globalnej Anglikańskiej Przyszłości & Deklaracja Jerozolimska (GAFCON - Jerusalem 2008)

30.06.2008 02:24

Zamieścił: Dario

Jako pierwsi prezentujemy tłumaczenie "Końcowego Oświadczenia nt. Globalnej Anglikańskiej Przyszłości" (Final Statement on the Global Anglican Future) oraz "Deklarację Jerozolimską" (The Jerusalem Declaration) wydane 28 czerwca 2008 w Jerozolimie przez reprezentantów konserwatywnego anglikanizmu (Globalna Anglikańska Konferencja Przyszłości - GAFCON) ws. kryzysu we Wspólnocie Anglikańskiej (Anglican Communion). Obydwa teksty o historycznym znaczeniu dokumentują przypieczętowanie schizmy w łonie światowego anglikanizmu.

Końcowe Oświadczenie nt. Globalnej Anglikańskiej Przyszłości

„Chwalcie Pana, Albowiem dobrze jest śpiewać Bogu naszemu, Bo to wdzięczna rzecz; pieśń chwały jest miła. Pan buduje Jeruzalem, Zgromadza rozproszonych Izraela.” Psalm 147,1-2.

Bracia i Siostry w Chrystusie: My, uczestnicy Globalnej Anglikańskiej Konferencji Przyszłości, przesyłamy Wam pozdrowienia z Jerozolimy!

Wprowadzenie

Globalna Anglikańska Konferencja Przyszłości (GAFCON), która odbyła się w Jerozolimie od 22 do 29 czerwca 2008 roku, jest duchowym ruchem powołanym dla zachowania i promowania prawdy i mocy Ewangelii zbawienia w Jezusie Chrystusie tak jak my, anglikanie ja otrzymaliśmy. Ruch ma charakter globalny: zmobilizował anglikanów z całego świata. Jesteśmy anglikanami: 1148 osób świeckich i duchownych, w tym 291 biskupów reprezentujących miliony wiernych anglikańskich chrześcijan. Miłujemy nasze anglikańskie dziedzictwo i Wspólnotę Anglikańską i nie mamy zamiaru oddzielać się od niej. Wierzymy również, że dzięki Opatrzności Bożej, anglikanizm ma jasną przyszłość w posłuszeństwie wobec rozkazu Pana, aby czynić uczniami wszystkie narody i aby budować Kościół na fundamencie biblijnej prawdy (Mt 28,18-20; Ef 2,20)

GAFCON nie jest tylko momentem w czasie, ale ruchem w Duchu i dlatego też:

- powołujemy do życia ruch GAFCON jako wspólnotę wyznających anglikanów

- publikujemy „Deklarację Jerozolimską” jako podstawę tej wspólnoty

- dodajemy odwagi Radzie Prymasów GAFCON.

Globalny Kontekst Anglikański

Przyszłość Wspólnoty Anglikańskiej jest tylko kawałkiem szerszego scenariusza sposobności i wyzwań dla Ewangelii w globalnej kulturze XXI wieku. Radujemy się, że Bóg otworzył drzwi dla misji Ewangelii wśród wielu narodów, ale ubolewamy z powodu duchowego upadku w większości ekonomicznie rozwiniętych krajów, w których siły wrogiego sekularyzmu i pluralizmu rozkładają struktury społeczeństwa, a Kościoły idą na kompromisy i ich świadectwo niszczone. Próżnia pozostawiona przez nie jest ochoczo wypełniania przez inne wierzenia i zwodnicze kulty. Aby wyjść naprzeciw tym wyzwaniom potrzeba chrześcijańskiej współpracy, aby zrozumieć i przeciwstawić się tym siłom i uwolnić tych, którzy znajdują się w ich jarzmie. Nastąpiła potrzeba zakładania nowych Kościołów pośród narodów, do których nie dotarła Ewangelia, a także pełnego poświęcenia działania na rzecz przywrócenia autentycznego chrześcijaństwa w Kościołach, które poszły na kompromis.

Wspólnota Anglikańska, obecna na sześciu kontynentach, posiada dobre możliwości, aby stawić czoło temu wyzwaniu. Jest ona jednak podzielona i rozproszona. Globalna Anglikańska Konferencja Przyszłości powstała w odpowiedzi na kryzys wewnątrz Wspólnoty Anglikańskiej, kryzys, który dotyczy trzech niezaprzeczalnych faktów trapiących światowy anglikanizm.

Pierwszym faktem jest akceptacja i promocja wśród prowincji Anglikańskiej Komunii innej ewangelii (por. Gal 1,6-8), która jest sprzeczna z apostolską Ewangelią. Ta fałszywa ewangelia podkopuje autorytet zapisanego Słowa Bożego i wyjątkowość Jezusa Chrystusa jako wybawcy od grzechu, śmierci i sądu. Wielu zwolenników tej ewangelii twierdzi, że wszystkie religie oferują równy dostęp do Boga, a Jezus jest tylko jedną z wielu dróg, a nie tą jedyną drogą, prawdą i życiem. Ta ewangelia promuje różnorodność preferencji seksualnych i niemoralnych zachowań pod postacią uniwersalnego prawa człowieka. Rości sobie Boże błogosławieństwo dla związków jednopłciowych wbrew biblijnemu nauczaniu o świętym związku małżeńskim. W 2003 roku ta fałszywa ewangelia doprowadziła do konsekracji biskupa, żyjącego w związku homoseksualnym.

Drugim faktem jest deklaracja wystosowana przez prowincje Globalnego Południa, iż zrywają wspólnotę z tymi biskupami i Kościołami, które promują tę fałszywą ewangelię. Deklaracje te poskutkowały zmianami tam, gdzie wierni anglikanie opuścili lokalne parafie, diecezje i prowincje w niektórych Kościołach zachodnich i stali się członkami innych diecezji i prowincji, będących członkami Wspólnoty Anglikańskiej. Działania te doprowadziły do mianowania nowych biskupów anglikańskich ustanowionych nad obszarami geograficznymi, zamieszkiwanych przez innych anglikańskich biskupów. Nastąpiła znacząca reorganizacja, która będzie wciąż kontynuowana.

Trzecim faktem jest rażąca porażka 'Instrumentów Wspólnoty' w egzekwowaniu dyscypliny wobec jawnej heterodoksji. Kościół Episkopalny USA oraz Anglikański Kościół Kanady, poprzez głoszenie fałszywej ewangelii, konsekwentnie ignorowały stanowisko Konferencji Lambeth z 1988 roku, dotyczące biblijnych zasad moralnych (Rezolucja 1.10). Mimo wielu spotkań i raportów do i od 'Instrumentów Jedności', nie podjęto żadnych efektywnych działań, a biskupi tych Kościołów, niezdolnych do pokuty, zostali zaproszeni na Konferencję Lambeth 2008. Jakby na domiar złego, nie uszanowano obietnic utrzymania dyscypliny, podkopano autorytet Konferencji Prymasów, a Konferencja Lambeth została tak zaplanowana, aby uniknąć jakichkolwiek trudnych decyzji. Możemy tylko dojść do przygnębiającego wniosku, że ‘jesteśmy globalną Wspólnotą z kolonialną strukturą’.

Niestety, kryzys ten tak rozerwał fundamenty Wspólnoty, że nie może ona zostać po prostu przywrócona. W tym samym czasie, wielu anglikanów z całego globu nawiązało ze sobą osobiste i duszpasterskie relacje we wspólnocie, która jest wierna biblijnemu nauczaniu, bardziej reprezentatywna wobec dzisiejszej sytuacji demograficznej światowego anglikanizmu i silniejsza jako instrument efektywnej misji, służby i społecznego zaangażowania.

Wspólnota Wyznających Anglikanów

My, uczestnicy Globalnej Anglikańskiej Konferencji Przyszłości, jesteśmy wspólnotą wyznających anglikanów dla dobra Kościoła i trwania jego misji. Jesteśmy wspólnotą ludzi zjednoczonych w komunii (koinonia) jednego Ducha i zobowiązani do pracy i modlitwy dla wspólnej misji Chrystusa. Jest to wyznająca wspólnota, gdyż jej członkowie wyznają wiarę w ukrzyżowanego Chrystusa, mocno stoją na gruncie Ewangelii w kontekście globalnym i anglikańskim, a także przyjmują tymczasową regułę, Deklarację Jerozolimską, aby prowadzić naszą wspólnotę ku przyszłości. Jesteśmy wspólnotą anglikanów, składającą się z prowincji, diecezji, parafii, jurysdykcji misyjnych, parakościelnych organizacji oraz indywidualnych anglikanów, których celem jest zreformowanie, uzdrowienie i tchnięcie nowego ducha we Wspólnotę Anglikańską, aby mogła rozszerzać swoją misję na świat. Nasza wspólnota nie jest wyłamaniem się ze Wspólnoty Anglikańskiej.

My, wraz z innymi wiernymi anglikanami na całym świecie, wierzymy w doktrynalną podstawę anglikanizmu, która definiuje naszą kluczową tożsamość jako anglikanów, a która wyrażona jest tymi słowy: doktryna Kościoła oparta jest na Świętych Pismach i na tych naukach starożytnych Ojców i soborach Kościoła, które są zgodne ze wspomnianymi Pismami. W szczególności, taka doktryna znajduje się w 39 Artykułach, w Book of Common Prayer i w Ordinal (Porządek). Zamierzamy pozostać wierni tym standardom i wzywamy innych we Wspólnocie, aby ponownie potwierdzili je i powrócili do nich.

Uznając naturę Canterbury jako historycznej stolicy, nie akceptujemy poglądu, jakoby tożsamość anglikańska była koniecznie determinowana przez uznanie arcybiskupa Canterbury. Budując na powyższych fundamentach doktrynalnych anglikańskiej tożsamości, publikujemy niniejszym Deklarację Jerozolimską jako podstawę naszej wspólnoty.


DEKLARACJA JEROZOLIMSKA

W imię Boga Ojca, Boga Syna i Boga Ducha Świętego: My, uczestnicy Globalnej Anglikańskiej Konferencji Przyszłości, spotkaliśmy się w kraju narodzin Jezusa. Wyrażamy swoją wierność jako uczniowie Królowi królów, Panu Jezusowi. Radośnie przyjmujemy Jego polecenie, aby zwiastować rzeczywistość Jego królestwa, które po raz pierwszy zapowiedział na tej ziemi. Ewangelia królestwa jest dobrą nowiną zbawienia, wyzwolenia i nawrócenia dla wszystkich. W świetle powyższego, zgadzamy się na wyznaczenie wspólnej drogi naprzód, która będzie promować i chronić biblijną Ewangelię i misję wobec świata, uroczyście deklarując następujące zasady ortodoksji, które stanowią o naszej anglikańskiej tożsamości.

  1. Radujemy się Ewangelią Boga, poprzez którą zostaliśmy zbawieni z łaski przez wiarę w Jezusa Chrystusa przez moc Ducha Świętego. Ponieważ Bóg pierwszy nas umiłował, my kochamy Jego i jako wierni przynosimy owoce miłości, nieustanną pokutę, żywą nadzieję i dziękczynienie Bogu we wszystkich rzeczach.
  2. Wierzymy, że Święte Pisma Starego i Nowego Testamentu są zapisanym Słowem Bożym oraz że zawierają wszystkie rzeczy potrzebne do zbawienia. Biblię należy tłumaczyć, czytać, zwiastować, nauczać i przestrzegać w jej prostym i kanonicznym sensie, w szacunku wobec jej historycznego i zgodnego odczytywania w Kościele.
  3. Przyznajemy się do czterech Soborów Ekumenicznych i do trzech, historycznych Wyznań Wiary, wyrażających regułę wiary jednego, świętego, katolickiego i apostolskiego Kościoła.
  4. Podtrzymujemy 39 Artykuły jako zawierające prawdziwą doktrynę Kościoła, zgodną ze Słowem Bożym i posiadającą także dziś autorytet dla anglikanów.
  5. Ochoczo wyznajemy i poddajemy się jedynemu i uniwersalnemu panowaniu Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, jedynego Zbawiciela ludzkości od grzechu, sądu i piekła, który żył tak, jak my nie mogliśmy żyć i umarł śmiercią, którą my zasłużyliśmy. Poprzez jego pojednawczą śmierć i chwalebne zmartwychwstanie, zapewnił odkupienie wszystkim, którzy przystąpią do niego z pokutą i wiarą.
  6. Radujemy się z naszego anglikańskiego sakramentalnego i liturgicznego dziedzictwa jako ekspresji Ewangelii, i podtrzymujemy Book of Common Prayer z 1662 jako prawdziwy i autorytatywny standard nabożeństwa i modlitwy, który należy tłumaczyć i przystosowywać lokalnie do każdej kultury.
  7. Rozpoznajemy, że Bóg wezwał i obdarzył biskupów, kapłanów i diakonów w historycznej sukcesji, aby mogli wspomagać cały Lud Boży w jego służbie dla świata. Podtrzymujemy klasyczny Anglikański Porządek jako autorytatywny standard, dotyczący święceń duchownych.
  8. Uznajemy Boże stworzenie rodzaju ludzkiego jako mężczyzny i kobiety, oraz niezmienne standardy małżeństwa chrześcijańskiego między jednym mężczyzną i jedną kobietą jako odpowiedniej przestrzeni dla seksualnej intymności i podstawy rodziny. Żałujemy za nasze błędy, przez które nie mogliśmy utrzymywać tego standardu i wzywamy do odnowionego poświęcenia się trwającej przez całe życie wierności małżeńskiej oraz do wstrzemięźliwości tych, którzy nie wstąpili w związek małżeński.
  9. Radośnie akceptujemy wielki nakaz zmartwychwstałego Pana, aby czynić uczniami wszystkie narody, szukać tych, którzy nie znają Chrystusa oraz chrzcić, nauczać i doprowadzać nowych wyznawców do dojrzałości.
  10. Jesteśmy świadomi naszej odpowiedzialności za to, aby być dobrymi pomocnikami Bożego Stworzenia, aby wspierać i bronić sprawiedliwość w społeczeństwie, i aby przynosić ulgę i pomoc biednym oraz potrzebującym.
  11. Jesteśmy zobowiązani do jedności tych wszystkich, którzy znają i kochają Chrystusa i do budowania autentycznych relacji ekumenicznych. Uznajemy święcenia i jurysdykcję tych anglikanów, którzy podtrzymują ortodoksyjną wiarę i praktykę, i zachęcamy ich, aby przyłączyli się do nas w tej deklaracji.
  12. Świętujemy podarowaną przez Boga różnorodność między nami, która wzbogaca naszą globalną wspólnotę, i uznajemy wolność w sprawach drugorzędnych. Wzywamy do wspólnej pracy, aby poszukiwać woli Chrystusa w kwestiach, które nas dzielą.
  13. Odrzucamy autorytet tych Kościołów i liderów, którzy zanegowali ortodoksyjną wiarę w słowach i czynach. Modlimy się za nich i wzywamy ich do pokuty, oraz powrotu do Pana.
  14. Radujemy się perspektywą powtórnego przyjścia Jezusa w chwale, i podczas gdy oczekujemy na ten końcowy moment historii, wielbimy go za to, że buduje swój Kościół poprzez swojego Ducha, cudownie odmieniając ludzkie życiorysy.


Droga naprzód

Wierzymy, że Duch Święty prowadził nas przez ten tydzień w Jerozolimie do rozpoczęcia nowej pracy. Jest wiele ważnych decyzji dla rozwoju tej wspólnoty, która będzie potrzebować więcej czasu, modlitwy i rozmów.

Pośród różnych kwestii, powinniśmy szukać szerszego udziału w tej wspólnocie także tych, którzy nie uczestniczyli w spotkaniu w Jerozolimie, włączając w to współpracę z Globalnym Południem oraz Radą Anglikańskich Prowincji w Afryce. Możemy jednak wyznaczyć pewne punkty milowe na drodze naprzód.

Rada Prymasów

My, uczestnicy Globalnej Anglikańskiej Konferencji Przyszłości, uznajemy niniejszym uczestniczących prymasów GAFCON, którzy nas zgromadzili, i zachęcamy ich, aby stworzyli inicjatywną Radę ruchu GAFCON. Czekamy na poszerzenie Rady i prosimy prymasów, aby zorganizowali i rozszerzyli wspólnotę wyznających anglikanów. Apelujemy do Rady Prymasów, aby decydowała i uznawała jurysdykcje, duchowieństwo i parafie wyznających anglikanów oraz by zachęcała wszystkich anglikanów do głoszenia Ewangelii i obrony wiary. Uznajemy pragnienie terytorialnej jurysdykcji prowincji i diecezji Wspólnoty Anglikańskiej z wyjątkiem tych obszarów, na których Kościoły i liderzy zaprzeczają ortodoksyjnej wierze lub zapobiegają jej rozpowszechnianiu, oraz kilku obszarów, na których koegzystencja różnych jurysdykcji jest pożyteczne z historycznych i kulturowych powodów.

Dziękujemy Bogu za odważne działania tych prymasów i prowincji, które zaoferowały prawowierny nadzór nad Kościołami, znajdującymi się pod złym kierownictwem, szczególnie w Ameryce Północnej i Południowej. Działania tych prymasów były pozytywną odpowiedzią na duszpasterskie potrzeby i misyjne szanse. Wierzymy, że takie działania będą wciąż potrzebne i popieramy je, oferując pomoc na całym świecie.

Wierzymy, że jest to krytyczny moment, kiedy Rada Prymasów będzie musiała utworzyć struktury, celem prowadzenia i wspierania Kościoła. W szczególności, wierzymy, że nastał czas na utworzenie prowincji w Ameryce Północnej dla federacji znanej obecnie jako Partnerstwo dla Wspólnej Sprawy (Common Cause Paertnership), która powinna być uznana przez Radę Prymasów.

Wnioski: Przesłanie z Jerozolimy

My, uczestnicy Globalnej Anglikańskiej Konferencji Przyszłości, zostaliśmy wezwani przez grupę prymasów do Jerozolimy w czerwcu 2008 roku, aby dyskutować o kryzysie, który dzieli Wspólnotę Anglikańską od dekady, i aby szukać wskazówek na przyszłość. Odwiedziliśmy święte miejsca, modliliśmy się wspólnie, słuchaliśmy zwiastowanego i wyjaśnianego Słowa, uczyliśmy się od różnych mówców i nauczycieli, oraz dzieliliśmy się naszymi myślami i nadziejami z innymi.

Spotkanie w Jerozolimie zostało zwołane z powodu nagłej potrzeby, ponieważ fałszywa ewangelia tak sparaliżowała Wspólnotę Anglikańską, że kryzys ten musi być zażegnany. Głównym zagrożeniem zidentyfikowanym podczas tych rozmów jest rozmywanie integralności misji Kościoła dla świata. Pierwszym powodem, dla którego przybyliśmy do Jerozolimy i wydaliśmy tę deklarację, jest uwolnienie naszych Kościołów do składania jasnego i pewnego świadectwa o Jezusie Chrystusie. Jest naszą nadzieją, że to Oświadczenie nt. Globalnej Przyszłości Anglikańskiej zostanie przyjęte z pociechą i radością przez wielu anglikanów na całym świecie, którzy są niezadowoleni z kierunku, w jakim podąża Wspólnota. Wierzymy, że Wspólnota Anglikańska powinna i będzie zreformowana wokół biblijnej Ewangelii i będzie posiadała mandat, aby iść na świat i głosić Chrystusa narodom.

Jerozolima, uroczystość Świętego Piotra i Świętego Pawła, 29 czerwca 2008.

tłum.: Dariusz Bruncz

:: Więcej na ten temat >>>

0 komentarzy



http://www.magazyn.ekumenizm.pl/article.php?story=20080630022455136